Duygu Odaklı Aile Terapisi, temelleri Bağlanma Teorisine dayanan, 1980’lerde Susan Johnson ve arkadaşları tarafından geliştirilmiş bir terapi yöntemidir.
Bu terapide aile bireylerinin güvenli bir ortamda, kendilerinin ve birbirlerinin duygularının farkına varmaları, regüle etmeleri, yansıtmaları ve dönüştürmeleri ile yeni bir duygusal birliktelik kurabilmeleri amaçlanır. Anne baba çocuğun, çocuk da anne babanın iç dünyasını anlayıp ihtiyaçlarını ve isteklerini duymaya başlar böylece davranışlar reaktif olmaktan çıkarak bağlanma ihtiyaçlarının dışa vurumu haline gelir.